sotai.eu  




 
D   GB  
 
Methode  Ademhaling  Bekken  Techniek 


Aus: Faszien - Paoletti - Urban & Fischer - München - 2002; mit freundlicher Genehmigung des Autors Serge Paoletti


Het bekken en de wervelkolom
Het bekken vormt de basis van de wervelkolom. Een verandering van de openingshoek van de kop van het dijbeen in de kom van het heupbeen heeft een verplaatsing van de heupbeenderen tot gevolg. Daarddor zal het evenwicht van het lendegebied door elkaar worden gebracht.

Zeichner: Heiko Schulze Eén van de belangrijkste onderzoekingstechnieken in het Sotaiho bedoelt de bepaling van het beenlengtverschill en deze hoek (Hayashi, 2006).
Volgens Dr. Isogai is er altijd één been wat losser in de kom van het heupgewricht opgehangen! In de afbeelding is de linkerkant betrokken. Men ziet, dat het dijbeen te sterk naar buiten is gedraait. Vervolgens komt het heiligbeen meer horizontal te staan, de bill wordt naar boven verplaatst. Het been lijkt alsof het langer was, alhoewel er geen anatomisch verschill aanwezig is.

Afb. gemodificeert uit Isogai; S. Sämmer; edition greenstuff; München; 2006

Verplaatste heupbeenderen hebben op hun beurt weer konsekwenties voor de basis van de wervelkolom. Een heel klein verplaatsing in het heiligbeen-/darmbeengewricht (SIG) is de oorzaak voor een scheefstand van de lendewervelkolom. Om desondanks rechtop te kunnen blijven staan moet er een tegenkromming ontstaan.

Deze, meestal zijwaartse, krommingen zijn de zwakke punten binnen het organisme. Vaak heeft dat alleen konsekwenties voor het bewegingsapparaat. Maar dergelijke stoornissen hebben heel zeker ook hun invloed op het functioneren van het hele organisme. Laten wij eens aan de zogenaamde zonen van Head denken, waar organpijnen naar de lichaamsoppervlakte worden
geprojecteerd. Of aan de bindweefselzonen, door diens behandeling de toestand van het bijhorende innerlijke orgaan positiev kan worden beinvloedt (Jänig, 1986).

Volgens Dr. Isogai bestaat er een dispositie voor bepaalde orgaanziektes, welke zich via het beenlengteverschill laten bepalen. Vervolgens lijden mensen met een langer rechterbeen vaker aan ziektes van de ademhalings- cq. borstorganen, terwijl mensen met een langer linkerbeen een dispositie voor stoornissen van de buikorganen zullen hebben.